Fransie Petzer - (20/01/1964 – 17/05/2026)
As ek dink aan Mamma Fransie, kan ek nie anders as om te dink aan die woord "dankbaarheid" nie. Dit is presies hoe my ma geleef het - met 'n hart vol opregte dankbaarheid vir die klein en die groot dinge in die lewe. In die eerste plek wil ek vir die Here dankie sê dat Hy Mamma Fransie vir 62 jaar vir ons geleen het. Vir my en my broer is haar lewe die grootste bewys van God se genade. Sy en my pa, Heinie, kon self nie kinders kry nie, en hulle het ons aangeneem. Deur daardie vrygewige liefde het sy vir my geleer wat dit werklik beteken om onselfsugtig te wees - om altyd ander se behoeftes bo jou eie te stel. Sy was die een wat my en my broer kerk toe "gesleep" het, maar belangriker nog: sy het vir ons gewys hoe dit lyk om die Here lief te hê met jou hele hart, jou hele siel, al jou krag en jou hele verstand. Sy was altyd 'n “maatjie vir 'n praatjie" en het altyd tyd gemaak vir mense. Sy was nooit te besig om na ander te luister nie. Sy het geweet dat die lewe nie altyd maklik is nie, maar sy het gekies om die mooi te sien en altyd die eer aan God te gee. Alhoewel ons vandag hartseer is oor haar heengaan, vra ek dat ons sal onthou hoe sy geleef het. Leef soos sy: elke dag met 'n hart van dankbaarheid, maak tyd vir 'n geselsie met iemand wat dit nodig het, en gee altyd - net soos Mamma Fransie - die eer aan God. Die familie het soveel boodskappe ontvang, en elkeen van hulle sê eintlik dieselfde ding: hulle onthou Mamma Fransie se groot glimlag. Die huldeblyke het ingestroom met wat sy alles vir ander mense gedoen het - die bemoedigende boodskappies wat sy gereeld gestuur het, die kere wat sy saam met mense gebid het, en die lekker grappies wat sy gemaak het om ander op te beur. Ons waardeer elke herinnering en elke woord van troos bitter baie.
