Ek het altyd gedink Orania is veilig. Net Afrikaans. Net orde. Net duidelik. Toe begin ek iets raaksien. Eers klein goed. “Môre almal, net vinnig ’n update oor die meeting later.” Ek gaan nie jok nie. Ek moes gaan sit. Nie omdat iemand my laat skrik het nie. Maar omdat my liggaam vir my gesê het: iets in hierdie sin is nie meer volkome Afrikaans nie... en tog verstaan almal dit perfek. Dis toe wat ek begin luister. Nie lees nie. Luister. Want Mengels word nie gespel nie. Dit gebeur. By die slaghuis: “Ja nee, die boerewors is actually baie goed vandag, check net die spice.” Spice. Nie eers “spesery” nie. Net spice. Klaar. Niemand verduidelik nie. Niemand verskoon homself nie. Op die rugbyveld: “Kom boys, focus net op defence.” Boys. Focus. Defence. Dis nie meer taal nie. Dis instruksies wat vinniger moet werk as trots. Ek begin toe self vang. “Ek sal check.” “Ek reply later.” “Ek is nou occupied.” Dis nie sinne nie. Dis kortpaaie. Dis hoe mense praat wanneer die dag nie wag vir grammatika nie. Toe sê iemand vir my: “Jy praat nogal Mengels nou, ja.”
Ek lag eers. Toe nie meer nie. Want hy is reg. En ek het dit nie beplan nie. Die tannies is die stil bewys. “Ek stuur vir jou ’n voice note, my kind.” Nie stemboodskap nie. Voice note. Met volle emosionele gesag. Die oom sê: “Ek moet bietjie die bakkie service.” Niemand skrik nie. Dis net hoe dinge werk. En elke keer wat ek dink ek het weer teruggeval in suiwer Afrikaans… stuur iemand net: “Kan jy die document forward?” En ek sê: “Ja.” Toe kom my eie toets. Ek ry laat vir ’n afspraak. En ek sê: “Sorry ek is laat, traffic was hectic by Melk & Heuning.” Ek gaan nie jok nie. Ek moes gaan sit. Want selfs in daardie sin het niks vreemd gevoel nie. Melk & Heuning. Traffic. Hectic. Alles saam in een asem. En toe begin ek verstaan. Mengels is nie ’n taal nie. Dis nie ’n plan nie. Dis nie ’n beweging nie. Dis net hoe mense praat wanneer die lewe te vinnig raak vir perfekte Afrikaans... maar nie vinnig genoeg om oor te skakel na Engels nie. Ek is Wynvlieg Woltemade, en ek sit vanaand op my stoep met koffie wat koud geword het en my foon wat nie ophou lig nie. Ek het vandag probeer om taal reg te hou. Maar toe stuur iemand: “Ek kom nou nou.” En ek sit net daar. En ek moes gaan sit.
