Wynvlieg kyk hoe ’n volk by die slaghuis staan en eers die pryse lees.
Daar is min frases wat ’n Afrikaner so vinnig laat opstaan soos: “Nou gaan ons braai.” Behalwe dalk: “Het jy die vleispryse gesien?” Want skielik raak die gees van die braai effens meer… akademies. Die oom wat gewoonlik sommer twee pakkies ekstra wors vat “vir ingeval”, staan nou met sy hande agter sy rug by die slaghuisrak soos ’n man wat oor ’n eiendomstransaksie dink. Dis nie dat ons nie wil braai nie. Ons wil. Ons sal. Maar ’n mens begin eers ’n paar somme maak voordat die vuur aangesteek word. Die tjoppie kyk jou van die rak af aan soos ’n klein belegging. Die wors lê daar met die selfvertroue van iets wat weet hy’s gewild. En die pakkie kaas, wat vroeër sommer oopgesny is vir peuselhappies, word nou behandel soos iets wat eers toestemming nodig het. Maar hier is die ding van die Afrikaner: ons mag kla oor pryse, maar ons gee nie maklik die braai op nie. Die slaaie raak net meer kreatief. Die brood word net dikker gesny. En iemand bring altyd daai vriend saam wat sê: “Ek het sommer nog ’n bietjie vleis gebring.” Want dis hoe ons werk. Ons pas aan. Langs ’n braai gebeur daar ook ander dinge. Dis waar die land se grootste ekonomiese en politieke analise plaasvind. ’n Oom met ’n braaitang kan binne vyf minute verduidelik presies hoekom alles verkeerd loop en hoe hy dit sou regmaak; mits niemand aan sy vuur karring nie. En almal knik, want langs ’n vuur glo elke Afrikaner hy kan die land bestuur. Maar tussen die rook en die gelag sien ’n vliegie soos ek iets anders ook: selfs wanneer dinge duur raak, selfs wanneer mense sug by die slaghuis, brand die vuur nog. Want ’n braai gaan nie net oor vleis nie. Dis oor mense. Dis oor stories. Dis oor daai vreemde Afrikaner-instink wat sê: gooi nog ’n hout op en ons kyk weer. Ek’s Wynvlieg Woltemade. Ek sit bo die rooster en luister hoe ’n volk oor worspryse kla... maar steeds die vuur aansteek. En dalk is dit ons geheim: Ons kla hard… maar ons braai nog harder.
